- Kva tenkte du på når du fekk høyre att krigen var komen til Norge?

-Det er eg ikkje sikker på, men eg hugsar at alle var redde, redde for kva som kom til å skje og kva som skulle skje. Ingen viste kva som kom til å skje. 2 av brødrene mine og far min måtte reise til England for å berge livet sitt. Dette fordi dei dreiv på med illegale ting.

- Du har fortald meg fleire gongar att tyskarane kom og tok huset fra dykk på Valderøya, korleis var det, kva tenkte du?

-Ja det gjorde dei, men heldigvis kom ikkje dei før i slutten av krigsåra. Eg meinar att det var ikkje før i 1944.
Eg kunne sjå i frå Valderøya inne i huset korleis bombene inne på Aksla kom dalande ned som steinar.

- Kvar flytta dykk då tyskarane tok huset dykkar?

-Vi måtte flytte til nokre slektningar inn på Grytastranda. Det var jula i 1944 tyskarane kom og kasta oss ut av vår eigen heim. Vi måtte få med oss så mykje vi klarte. Onkelen min hadde ein båt som var ganske stor, så han frakta flyttelasset vårt inn på Grytastranda.

- Kva mat hadde dykk, hadde dykk mykje eller lite mat?

-Det var dårleg med mat, vi fekk ikkje bake brød eingong, det var vanskeleg med mat. Det eg hugsar vi hadde som snop var tørrfisk og vi brukte å dyppe nokre pinner på nypene så vi fikk oss klubber.

- Kva klede hadde dykk da, var det lite med klede?

-Vi hadde lite klede. Eg hugsar att eg fekk arve klede av onkelen min. Det var i grunnen slik vi måtte prøve å gjere det heile tida. Vi var flinke til å bøte klærne våre, så vi tente på det. Det var umuleg å få tak i sko. Vi fekk tak i fiskeskinn til sko. Det var også pappsko, men gikk vi i fjøra med dei så blei dei øydelagde med eingong. Vi fikk seinare tresko.

- Korleis var det å vera barn under krigen?

-Du som er barn i dag kan takke Gud for att det ikkje er krig i dag. Det var veldig oppskakande å vere barn under krigen. Vi hadde jo nesten ikkje mat. Det var fisken og silda som redda oss. Vi dyrka potetene og det gjorde vel nesten alle på denne tida, så vi skulle klare oss. Om kvelden måtte vi dekke vindauga med noko helt svart, så vi skulle få ha lys på inne i stua. Ikkje ei gatelykt var på, alt var helt mørkt, alle vindauge dekt med svart, så det å vere barn under krigen var noko forferdeleg skummelt.
Det som var skummelt, var når dei skaut om natta. Dei skaut med sporlys, så kulene og alt lyste opp.

- Er det ellers noko nyttig du vil seie om krigen?

-Det er ikkje så særleg mykje. Eg får berre håpe att dykk som ikkje har opplevd krigen kan vere glad for det, og dei som har opplevd krigen har lært noko. Lært å spare på mat og bruke ting fleire gongar.

-Etter krigen fekk vi tilsendt diverse ting, mellom anna frå tanta mi. Eg fekk tilsendt ein fotball, og det var den einaste fotballen på heile Valderøya på denne tida.
Eit av søskenbarna av meg blei skoten i foten av ein tyskar, men det gjekk heldigvis bra med ho. Det var heldigvis ingen i min familie som vart alvorleg skada under krigen, og det er eg evig takknemleg for.

-Ein onkel av meg hadde eit torvtak på eit av taka sine. Vi gutungane brukte å gå opp på dei og leike oss der. Når vi dreiv og leikte oss der, fann vi diverse ting. Vi fann for eksempel kuler og delar av andre krigsting.
Torvtaket er laga av myr, slik mold og myr som er på markane opp i skogen og på fjella.

- Livet ditt blei vell heilt forandra etter krigen, kan du fortelje om korleis du hadde det?
Alle var selfølgeleg glade då krigen var slutt, då var det festleg. Det var nesten som det var julaftan, 17.mai og alt festleg på eingong. På grunn av svolten under krigen var det omtrent berre tynne folk etter krigen. Eg seier ikkje att det ikkje var tjukke folk for det var det, men der var ikkje mange av dei nei.

- Eg takkar for meg og takkar for informasjonen eg har fått, og er ganske fornøgd med den. Eg gir bjørn en klem og tar et bilde av ham. Etter dette intervjuet fann eg ut att eg bør vere fornøgd slik som eg har det i dag og vi burde vere glad for att det ikkje er krig i dag.Eg vil til slutt avslutte med eit dikt av Nordahl Grieg som han kom ut med i 1940, han kalde det:

Fem mørke år for landet vårt;

I dag står flaggstangen naken blant Eidsvolls grønnende trær. Men nettopp i denne timen vet vi hva frihet er.
Der stiger en sang over landet, seirende i sitt språk, skjønt hvisket med lukkede leber under de fremmedes åk.
Det fødes i oss en visshet: frihet og liv er ett, så enkelt, så uundværlig som menneskets åndedrett.

-Nordahl Grieg-